Mało wielkodusznych, dużo małostkowych - Horacy przy pracy

W internecie zrobiły wczoraj karierę dwie wpadki polityków, którzy na swoich blogach podzielili się refleksjami po śmierci Wisławy Szymborskiej. Grzegorz Napieralski przypisał noblistce pozytywizm, a Wanda Nowicka pożegnała „Wisłocką”. Napieralski oczywiście chciał napisać, że jej poezja była pozytywna, a Nowicka klasycznie się przejęzyczyła. Ale kto nie lubi SLD i Ruchu Palikota, poczuł się jak gdyby Pana Boga za nogi złapał i miał oto w ręku najpoważniejsze na świecie dowody na ułomność tej, czy innej partii i wielkość innej.
Ludzka małostkowość nie ma granic. Czy zmarłej poetce można wypominać wiersze sprzed prawie 60 lat? Pytanie było retoryczne. W dzisiejszych czasach wolno powiedzieć w zasadzie wszystko. A już napisać w internecie szczególnie. W miliardach internetowych wypowiedzi zawsze będą miliony głupich i podłych, ale nie wyobrażam sobie, żeby jakąkolwiek ustawą czy umową międzynarodową udało się zakazać ludziom robienia z siebie idiotów.
Czemu niektórzy kopiują w setkach internetowych komentarzy wiersz Szymborskiej o Stalinie napisany ponad pół wieku temu? Niech zgadnę, walczą o prawdę w życiu publicznym? Spóźniona to walka i odwaga żadna. Wisława Szymborska już dawno temu rozliczyła się z tym krótkim okresem w swej twórczości, nie wypierała się tych kilku socrealistycznych wierszy. A w 1975 roku była w gronie osób, które zaprotestowały przeciwko wprowadzeniu do konstytucji PRL zapisu o niepodważalnej władzy PZPR i wieczystym sojusz z ZSRR.
Napieralskiego i Nowicką oraz ich partie proponuję oceniać za działalność polityczną, a nie lapsusy językowe, bo te zdarzają się każdemu. Poetów recenzujmy za całokształt twórczości, a nie jej niereprezentatywne fragmenty. Błądzić jest rzeczą ludzką. Niejaki Paweł z Tarsu najpierw nazywał się Szaweł i prześladował chrześcijan, ale nie za to został świętym.